‘… Nasip olursa, nisan içinde İspanya’ya giderek “Elhamra” harabesini görmek, sonra İstanbul’a gelmek gibi tasavvurlarda bulunuyorum. Zannederim, çok iyi bir şey olacak. Meşhûdâtımı yazar, bir manzume vücuda getiririm. Bir Müslüman şairi için o havaliyi, o âsârı ziyaret etmemek doğru değil. Mâmafîh, bu niyetimden kimseyi haberdar etme, anlıyor musun? “Elhamra”yı bizde yalnız Mithat Cemal yazdı, o da görmeyerek. Tabii görüldükten sonra yazılırsa daha etraflı olur. Hayırlısıyla bu yolculuk tahakkuk eder, sonra ihtisâsâtımı nazma da muvaffak olursam çok sevineceğim. Ümid ne tatlı şey! Cenâb-ı Hakk’ın beşere indirdiği nimetlerin en büyüğü değilse de en büyüklerinden biri olduğuna şüphe yok. Onsuz geçen hayat, bir silsile-i hüsrandan başka ne olabilir? Baharda “Elhamra”yı temâşâ edip, yazın tasvirine çalışacağım. Gelecek kışa, Himalayalara çıkarak, Ganj nehri vadilerinde dolaşarak, öbür bahara Hind şiirleri yazacağım.’

Fakat bu çok istediği seyahatler olmadı, çok istenilen her şey gibi.”

Mehmed Âkif Ersoy’un en yakınındaki isimlerden Mithat Cemal Kuntay, millî şairimizin duygu âlemini kolaçan ettiği anlardan birinde, bu az bilinen hatırayı aktarıyor.

Elhamra Sarayı -o dönemde henüz kapsamlı şekilde restore edilmediğinden “harabe” olarak anılmış- Âkif’in gözüyle görülse ve onun diliyle terennüm edilseydi, kim bilir ihtişamı ve güzelliği hangi derecelere çıkardı? Seyahatlerini, hislerini, kalbinde esen fırtınaları, savaşları ve kayıpları çok dokunaklı ifadelerle bize miras bırakan Âkif, Endülüs’ü en kalıcı biçimde resmeden sanatkârlarımızdan biri olurdu, hiç şüphesiz.

Vefatının 86’ncı yılında, Derin Tarih’in Aralık 2022 sayısı, Âkif’in iç dünyasına odaklanıyor. Yetiştiği ortamdan dostluklarına, seyahatlerinden fikir âlemine, okurlarımızın zihninde Âkif’e dair yeni ufuklar açabilmeyi umuyoruz. Elbette kendisine ve dünyasına dair söylenmesi gereken her şeyi söyleyebildiğimiz iddiasında değil. Zaten, Âkif’le ilgili ne söylense ve yazılsa, onu tam anlamıyla ihata edemeyecek ve az gelecektir.

Yeni sayılarımızda buluşmak üzere, hayırla kalınız.

Devamı Derin Tarih Aralık Sayısında…

Devamı Derin Tarih Aralık Sayısında…

Devamı Derin Tarih Aralık Sayısında…

Süleyman Nazif, Eşref Edip Fergan, Mithat Cemal Kuntay ve Mehmet Emin Erişirgil bu kafilenin başını çeken değerli kalem erbabıdır. Tabii, merhumun damadı Ömer Rıza Doğrul’un hizmetlerini de unutmuyoruz. Adı geçen eserlerin ve daha sonra yayımlanan kitapların birçoğunu defalarca okuduğum halde beni en fazla Eşref Edip ile Mithat Cemal cezbetti. Bir hakikati teslim etmek gerekirse günümüzde bu sahanın uzmanlarından biri de Ertuğrul Düzdağ’dır, diyebiliriz. Doğrudan Âkif ve Safahat üzerine yaptığı çalışmaları bir tarafa bırakalım, yirmi beş ciltte bitecek olan Sırat-ı Müstakim ve Sebilürreşad neşriyatı bile muazzam bir himmetin ve gayretin ürünüdür diyebiliriz.

Yine sözü, Âkif’imizin bir numaralı dostu ve yol arkadaşı Eşref Edip Bey’e getirecek olursak, onun kaleme aldığı iki ciltlik Mehmet Âkif, Hayatı, Eserleri ve Yetmiş Muharririn Yazıları isimli çalışma şairimizle ilgili en zengin kaynak olarak kendini gösteriyor. Resimlerle de takviye edilen bu Âkif kitabı gerçekten de tam bir hazinedir. Merhumu vefatından kısa bir süre önce Cağaloğlu’ndaki Sebilürreşad bürosunda ziyaret edip elini öpmüştüm.

Bu girizgâhtan sonra Eşref Edip merhumun adı geçen eserini kaynak almak suretiyle İslâm ve İstiklal şairi Mehmet Âkif Ersoy’un on bir yıllık hasretten sonra ve ağır hasta olarak ana vatana dönüşünden, vefatından ve cenaze merasiminden biraz bahsetmek istiyorum. Ayrıca defin esnasında kabri başında konuşma yapan Prof. Abdülkadir Karahan’dan söz edeceğim gibi, Ord. Prof. Dr. Sulhi Dönmezer’in, “Âkif’in Cenaze Töreni” başlığıyla yayımladığı bir makaleyi de aşağıya alacağım.

Devamı Derin Tarih Aralık Sayısında…