20 kemerli, uzunluğu 295 metre, genişliği 6 metre olan ve harikulade kitabesi ile dikkat çeken bu heybetli köprü vaktiyle Bulgar yönetimi tarafından yıkılmak istenmiş, fakat yerel basının baskısı nedeniyle vazgeçilmiştir.

Enteresan bir hikâyesi var: Bir Bulgar çıkıyor ve köprüyü yıkamazsınız diye gazetelerde boy boy yazılar kaleme alıyor. Bir makalesinin sonunda da şu minvalde bir cümlesi var: “Bu köprünün altından daha çok sular geçer; siz rejim gayretiyle yıkmak istiyorsunuz ama çok şeyler olabilir.” O zamanki rejim son derece sıkı ve sert, “yıkın” emir verildi mi güldür güldür yıkarlar.

Osmanlı mirası pek çok yapı ya yıkılmış ya da adı Bulgarca bir isimle değiştirilmiş. Hatta Mustafa Paşa Köprüsü’nün yanında bir hanım sultan tarafından yaptırılmış büyücek bir cami vardı. Köprünün üzerinden geçerken baktım ki yerinde yeller esiyor.

O zaman arabadan inip fotoğraf çekmek yasaktı, görevliler sizi yakalıyordu. Neyse ki köprüden geçerken fotoğraf çekebilmiştim. Arabayı durdurmadan, kitabenin tam önüne geldiğimde ayağımı gazdan çekmeden daha önce ayarladığım fotoğraf makinası ile çekip devam ettim (üstteki fotoğraf). Kimse de farkına varmadı.

Benden sonra İngiliz mimar Forel, eşi ve iki çocuğuyla Mustafa Paşa Köprüsü’nden geçerken arabasını park edip hemen hemen bütün noktaların fotoğraflarını çekiyor. Ancak daha köprüden çıkış yapmadan Bulgar polisi ensesine biniyor, çektiği bütün resimleri alıp imha ediyor. O geceyi karakolda geçiren mimar sorguya çekiliyor. Bu hadisenin ardından Türkiye’ye geldiğinde kendisiyle görüşmüş, durumu haber vermek üzere İngiliz büyükelçiliğine mektup yazıp taahhütlü olarak birlikte postalamıştık.

Eskiden Avrupa’ya giden bütün araçlar bu köprüden geçerdi. Bugün artık yol oradan geçmiyor. Bulgarlar yolu çevirip köprüyü bırakmış. Bugün ne haldedir, yerinde görmek gerek.

Devamı Derin Tarih Şubat Sayısında… 

İbn-i Kemal’in mahcubiyetini fark eden Yavuz Selim Han, maiyetinden yeni bir kaftan ister ve “Ulemâdan sıçrayan çamur medâr-ı zînet ve bâis-i mefharet olur. Öldüğüm zaman bu kaftanı üzerime örtün” şeklindeki meşhur vasiyetini söyler.

Zira İbn-i Kemal müstakbel şeyhülislam, nam-ı diğer müfti’s-sakaleyn’dir. Yani insanların yanı sıra cinlere de fetva vermektedir. Ancak asıl büyüklük, iki cihan serverinin iltifatına mazhar olmuş, saltanatını Hilâfet’le taçlandırmış bir padişahın tevazuudur. Nitekim Haremeyn’i de ihtiva eden Mısır fethinden sonra “Hâkimü’l-Haremeyn” olarak ithaf edilen unvanı “Hâdimü’l-Haremeyn” şeklinde değiştirmiştir.

Kaynaklarda “Fevkalade mütevazı, nazik tabiatlı ve zarif sözlü” olarak tanıtılan Sultan, sırf Ehli Sünnet’in bayraktarlığını yaptığı için “merhametsiz ve kan dökücü” gibi iftiralara maruz kalmaktadır. Oysa Batılı elçiler bile raporlarında, “adil bir padişah” olduğunu özellikle vurgulamıştır.

Bu uzun ve meşakkatli seferden sonra bir süre İstanbul’da kalan Yavuz Selim Han, 18 Temmuz 1520 tarihinde Edirne’ye gitmek üzere yola çıkar ancak hastalığı ağırlaştığı için Çorlu’da kalır ve iki aylık ümitsiz tedaviden sonra ahirete intikal eder. 2 bin 500 kilometrelik alev deryasını aşmayı başaran şanlı Yavuz, Edirne’ye varamadan İstanbul’a geri dönmüştür! Mirza Sarayı denilen şimdiki yerine defnedilir. Oğlu (Kanuni) Sultan Süleyman’ın ilk işi, babasının vasiyetini yerine getirebilmek için Mimar Sinan’a bir türbe yaptırmak olur. Cami ve türbe 1522 yılında tamamlanır ve Yavuz Sultan Selim’in “çamurlu kaftan”ı, vasiyetine uygun olarak sanduka üzerine yerleştirilir.

Kaftan yaklaşık beş asır boyunca hiç ayrılmaksızın sahibiyle kalır. Hatta türbenin ziyarete kapatıldığı, camlarının kırılıp viraneye döndüğü CHP diktatörlüğü döneminde bile kaftan oradadır.

Devamı Derin Tarih Eylül Sayısında… 

Devamı Derin Tarih Nisan Sayısında…