Çeşmeler kitabı 1975 tarihlidir ve hemen hemen her şiir kitabında kendini hissettiren İstanbul, burada da şehrin muhtelif yerlerindeki çeşmeler vesilesiyle yer bulur. Kitapta dokuz şiir vardır ve bu şiirlere yalnızca rakamla başlık verilmiştir. İlk şiirde, “Benim yalnızlığımdan / Damıtılmış çeşmeler” diye tavsif ettiği bu eserlerin yalnızca mimari değil, aynı zamanda metafizik unsurlar olduğunu algılarız. Aynı şiirde bir çeşme adı verir:

Fındıklılı Mehmet Ağa
Çeşmesi
-Silâhtar Tarihi’nin yazarı-
Yenilmez karpuzlar
Acı salatalıklar yıkamıştım suyunda
(…)
Silinmeye yüz tutmuş yazı
Ölümü hecelemiştik…

Bu çeşme Beyoğlu’ndaki Kazancı Yokuşu’nda, apartmanların arasında, talihine dargın, sokağı izliyor. Bir mezar taşı misali banisine Fatiha istiyor sanki. Ayna taşındaki “Maşaallah” (Allah’ın dilediği olur) kitabesiyle bir çeşme olarak değil lakin bir tevekkül anıtı misali nöbette. Alıntılanan bölümden şairin gündelik faaliyetlerini gerçekleştirdiği bir yer olduğunu anladığımız bu çeşmenin “yenilmez karpuzlar(ı)” ve “acı salatalıklar(ı)” dahi temiz hale getiren suyundan bahsedilmesi, yukarıda zikrettiğimiz metafizik algının bir neticesi olsa gerek: Çeşme mimari veçhesinden sıyrılır ve bir temizlik kaynağına dönüşür onun ellerinde.

İkinci şiirde, “Ve hiç beklemediğim bir zamanda / Birden beliren bir köşede” der ve çeşmeleri işaret ederek ekler: “Ruhumun hiyeroglifleri”. İstanbul’un belki de en heyecan verici tarafı, nereden neyin ne zaman çıkacağını bilememektir. Fakat bu bilinemezlik bir gerginliği ve tekinsizliği değil, aksine heyecanı ve muhayyileyi tetikleyen bir özelliğe sahiptir. Bu yüzden İstanbul, içinde kaybolunması gereken bir şehirdir. “Gönlümün çözülmez şifreleri” dediği çeşmeleri de böyle okumalıyız. Aynı şiirin devamında, “Kendisine benzediğini / Bilirdi şair bir çeşmenin” denir. Birçok çeşme, üzerinde inşası ile alakalı kitabe taşır. Bu kitabeler manzum olarak yazılmıştır çoğu defa ve bu manzumelerin şairleri olur. Karakoç, realite düzleminde kurduğu bu ilişkiyi bir adım ileri taşır: Çeşmelerle şairleri, “toplumun ortasında çağıldayıp dur(mak), insanların susuzluğunu -biri fizikî, diğer ruhsal bakımdan- gider(mek), unutulmak terk edilmek” gibi müşterek yönlerle metafizik olarak birbirine bağlar.

Devamı Derin Tarih Ocak Sayısında…

Daha sonra en çok Muhammed Hamidullah Bey’in derslerinde karşılaştık. Hatta hanımıyla beraber gelirdi. Üstadın en mühim tarafı İslam büyüklerine hürmetiydi. Zahid Kotku Hazretleri, Gönenli Mehmed Efendi, Muzaffer Efendi… kim olursa olsun hepsini sever ve asla laf söyletmezdi. Bir de arkadaşlarından Sezai Karakoç’u çok severdi. Zaten Necip Fazıl ile muhabbeti belli.

Çok hareketli, çok heyecanlıydı. O zaman “Kur’an Türkçe okunmalı” diye bir yaygara çıkarttılar. Bizim gazetede buna cevap hazırladık. Kadir Bey kardeşim bir yazı yazdı. Zaten çok cesurdu, korkuyu yenen adamdı. Sevmediği kişilerin bütün davranışlarını haykırdı. Cumhuriyet’in 2 bin basıldığı zamanda biz 5 bin basıyorduk. Ziya Nur Aksun, Hasan Basri Çantay, Ömer Nasuhi Bilmen, Ahmet Davutoğlu, Ali Rıza Sağman… herkes yazdı o zaman.

Edebiyat Fakültesi’nde Halis Akaydın vardı. Onunla da görüşürdük. Bir gün Kadir Bey demiş ki, ben diplomayı alacağım, sen de benimle gel. Gitmişler; dekan “Yemin etmeniz lazım” demiş. Atatürk ilke ve inkılaplarına ve laikliğe yemin ettirecek. Halis şahit, anlattı. Kadir Bey, “Ben yemin etmem” demiş. “Ben de vermem diplomanı” demiş dekan. O da “Vermezsen verme” diye cevap vermiş. İşte böyle örnek bir insandı.

Devamı Derin Tarih Haziran Sayısında…