Sivas Kampı’na gönderilen farklı etnik grup ve düşünceden insanlara “zorunlu misafir” oldukları ifade edil­mişti. “Misafir”lerin “devletin başına bela” oldukları düşüncesinde olan dö­nemin İçişleri Bakanı Muharrem İhsan Kızıloğlu, bunların bir şekilde öldürül­mesi gerektiğine inanıyordu. Kamp komutanı Sabri Koçak’ın direnişi ol­masaydı belki bugün sürgün edilen 55 kişinin akıbeti faili meçhul cinayetler olarak tozlu raflardaki yerini alacaktı.

 27 Mayıs iktidarı, DP mensupları dışında Kürtlere ve Nurculara da nega­tif bir tavır sergilemişti. Öyle ki, Milli Birlik Komitesi (MBK) darbeden sonra çıkardığı af kanununda bu olumsuz duruşunu somut şekilde gösteriyordu. Bütün siyasî tutsaklara af çıkartılır­ken aralarında Canip Yıldırım, Naci Kutlay, Esat Cemiloğlu, Yaşar Kaya, Sait Elçi, Musa Anter, Muhsin Şavata, Fevzi Kartal gibi isimlerin bulundu­ğu ve iddianamede suçları “yabancı devletlerin müzahereti (kollaması) ile devletin birliğini bozmağa ve devletin hakimiyeti altında bulunan toprak­lardan bir kısmını devlet idaresinden ayırmağa matuf fiil işlemek” olarak belirtilen 49’lar Davası’ndan tutuk­lu Kürtler affın dışında bırakıldı. 27 Mayıs’ın Kürtlere ilişkin ikinci icra­atı ise toplu gözaltı operasyonu ve toplama kampı oluşturulması oldu.

Darbeden dört gün sonra Doğu ve Güneydoğu Anadolu’da tutuklanan, Sivas Kabakyazı’da 5. Er Eğitim Tuga­yı’nda askerî garnizon içindeki kampta dokuz ay süren zorunlu misafirlik için Sivas’a getirilen yaklaşık 485 kişinin yaşları 14 ila 70 arasında değişiyordu.

Devamı Derin Tarih Mayıs Sayısında…