Üstâd’ı bir fikir adamı olarak görmeyen üç tip insan var tespit edebildiğim kadarıyla. Birincisi zâten din ve târih aleyhinde olanlar, ikinci grup onu salt târihçi olarak değerlendirenler, üçüncüsü ise kitaplarını okumadan ismini bile yanlış telâffuz eden kibir âbidesi akademisyenler.

Evvelâ şunu söylemek gerekiyor ki Kadir Mısıroğlu târihçi olmak için târihle uğraşmadı. Onun dünyasında zamana ve mekâna hâkim olması gereken bir dünyâ görüşü olmalıydı ki, bu İslâm dünyâ görüşüdür, bunun yolu da târihten geçiyordu. Temel felsefesi Batı Aydınlanma düşüncesine karşı modern dünyâda mümkün mertebe geleneğe bağlı yaşamaktı. Kendisi Yahyâ Kemâl’in “Zihnim bu şehirden, bu devirden çok uzakta/Tanbûrî Cemil Bey çalıyor eski plâkta” beytinin müşahhas hâliydi.

Bu dünyasını önce 1981’de kaleme aldığı İslâmcı Gençliğin

El Kitabı ile satırlara döktü. Burada belirtmek isterim ki kullanılan “İslâmcı” tâbiri “siyasal İslâmcılar” ile anlatılmak istenen şey değildir. Burada İslâmcı denilmesinin sebebi İslâm’ı dört duvar arasına, mevsim itibâriyle de Ramazan’dan Ramazan’a yaşayanları dışarıda tutmak, 24 saatini bu mukaddes dâvâ uğrunda yaşayanları ifâde etmektir. Daha sonra bu eserin ikinci kısmı olan “İslâmcı Gençliğin Mes’eleleri’ni genişleterek 2005 yılında Hayat Felsefesi Yahud Yaşamak Sanatı’nı yayınladı. Bu eserde seviyeli bir ömür geçirmek için düşünce ve davranışta bir muhafazakâr gencin dikkat etmesi gereken hususları kaleme aldı.

Devamı Derin Tarih Haziran Sayısında… 

İddiada delil, iftirada ise yalan esastır. Üstad’ın kurduğu her cümlenin bir arka planı vardı. Bu yüzden Kemalistler onunla konuşmaya cesaret edemez, karşısına çıkamazdı. Küfür yobazları meydan okumaları karşısında aciz kalınca ona “deli/meczup” dedi. Onların ötekileştiren tahkir ve tezyif dili millet evlatlarını uyandırdı. Onlar saldırdıkça Cumartesi sohbetlerine ve kitaplarına alaka daha da arttı. Gençler ona yaklaştıkça gördüler ki iki taraflı bir delilik hali varmış; biri müfterilerdeki dünya hırsının tetiklediği delilik, diğeri ise her büyük müslümanda görülen Allah ve Resûl yoluna delilik derecesinde bağlılık.

Üstad kronolojik olarak tarihi hadiseleri nakleden bir tarihçi değil, bir fikir, ruh ve dava adamıydı. Konuşur, yazar ve eserlerinin bizzat hayata tatbikinde vazife alırdı. Müslüman Gençliğe, “Haddinizi de bileceksiniz, hakkınızı da…” diyerek onları zulmetmeyen, zulme rıza göstermeyen bir hayata çağırdı. Aslında bu cümle onun mücadele hayatının hülasası mahiyetindeydi. Allah Resulü, sahabe, ulema ve meşayih-i kirama karşı son derece müeddeb, onlara düşman olanlara karşı ise tavizsizdi. İslam büyüklerine karşı haddini bilir, düşmanlarına ise hadlerini bildirirdi.

Devamı Derin Tarih Haziran Sayısında…