Gerçek şu ki gerginlik had safhadaydı. 1967’de Yunanistan’da darbeyle iktidarı ele geçiren cunta Atina’da prestij kaybettikçe Megalo-İdea’ya sarılıyor, ENOSİS/EOKA söylemleriyle Türkleri hedef alan kanlı saldırılar gerçekleştirerek Kıbrıs’ı biraz daha uçuruma sürüklüyordu. O aşamada savaş çıkmadı. Ben röportajlar yaptım, eş-dost edindim. Ankara’ya döndüm ama birkaç ay sonra yeniden Mersin yolu göründü. Dolayısıyla tanışıklıklar sayesinde Barış Harekâtı’nın ilk adımı olan çıkarmayı izleme şansı buldum.

İleride Deniz Kuvvetleri Komutanı olacak Emin Göksan Paşa 1974’te tuğamiral rütbesinde çıkarma filosu komutanıydı. 74 senesinin 24 Temmuz’u öncesi yapılan bir dizi tatbikatı onun müsaadesiyle takip edebildim. Ordunun bazı sivil teknelere el koyduğu, yanıltma harekâtları için ticarî gemilerden konvoylar oluşturup muhtemel askerî harekâtı perdelemeye çalıştığı dönemdi.

23 Temmuz 1974 gece yarısı harekât emri geldi. Adaya inmeme koşuluyla çıkarma gemilerinden birine binme izni aldım. Tecrübeli gazetecilerin bir kısmı Genelkurmay’ın oluşturduğu “savaş muhabirleri” listesiyle karargah gemisine alınmışlardı. Meslektaşımız Adem Yavuz’un şehit edildiği, Ergin Konuksever’in vurulduğu, işkence gördüğü, kalanların bir kısmının tutsak alındığı tablodan söz ediyorum.

10 çıkarma gemisi ve toplam 60 gemiden oluşan filo, Mersin’den halkın sevgi gösterileri, marşlar, “Allah Allah” nidaları arasında uğurlandı.

Deniz yolu deyince Haydarpaşa, Üsküdar, Beşiktaş güzergahını bilen; dalga deyince Boğaz’ın çırpıntısını tanıyan benim için ilk yarım saat sonunda midem alt-üst oldu. Deniz “şaap şaap” diye çıkarma gemisinin altına değil de mideme vuruyordu sanki. Utanıyordum bu halden ama çevreme baktığımda pek çok kişinin aynı vaziyette olduğunu gördüm. İstifra eden, başı dönüp düşen, kendini uykuya bırakan… Ne ararsanız vardı. Karadenizliler hariç askerlerin çoğu bu haldeydi diyeyim de haksızlık olmasın. Coğrafya kaderdir, lafı boşuna söylenmemiş.

Devamı Derin Tarih Temmuz Sayısında…

2022 senesi Mart ayının son pazarı için bir davet aldım. Kadim dostum Levent Özcan, merhum Dr. Emin Acar Efendi’nin vefatının sene-i devriyesi münasebetiyle İnegöl’deki kabri başında bir anma toplantısı yapılacağını ve şayet müsait ise Mustafa Kara hocamızla beraber bu anma merasimine katılımımızdan memnuniyet duyacağını söyledi. Merhumun vefatı 3 Nisan 2016, sene-i devriyesi Ramazan ayına denk geldiği için anma toplantısı, birkaç gün öne alınmıştı. 28 Mart 2022 Pazar sabahı Levent Özcan, İdris Şimşek ve Mustafa Kara hocamızla merhumun medfun olduğu İnegöl’e bağlı Deydinler Köyü’ndeki anma programına katıldık. Merasime ilgi bir hayli fazla idi. Burada mevzubahis olacak husus ziyaretin ziyareti açtığıdır. Zira Dr. Emin Acar hakkında muhibbanı oldukça çok şey yazdılar ve yazıyorlar.1

Merhum Emin Acar’ın kabr-i şerif ve külliye fotoğraflarını çekip, son asır tasavvuf tarihi araştırmaları konusunda yed-i tûla sahibi Mehmed Akif Köseoğlu’na gönderdiğimde şu mealde bir mesaj geçtiler: “Hocam Hüseyin Vassâf Bey’e Uşşâkî icâzeti veren Şeyh İzzeddin Safiyullâh Efendi İnegöl’dedir, vaktiniz olursa ziyaret ediniz.” Doğrusunu söylemek gerekirse, Hüseyin Vassâf’ın hayatını, bazı kitaplarını ve çeşitli hatırlarını daha önce okumuş olduğum gibi özellikle bizim için bir başucu kitabı mahiyetindeki Sefîne-i Evliyâ adlı ansiklopedik tasavvuf tarihi eseri ile daima haşir neşir olmaktaydım. Ancak mürşidinin İnegöl’de medfun olduğu hatırımda yoktu. Acaba nerede, merkezde mi; yoksa bir köyde mi medfundu? İşte burada teknoloji devreye girdi ve “Google”dan yaptığım kısa bir araştırmadan sonra Hazretin izini bulabildim.

Deydinler Köyü’nde mevlid-i şerif kıraati, misafirhane, Kur’an Kursu açılışı ve namazı müteakib, yemek ikramı ile merasim sona erince durumu yol arkadaşlarıma ve programa ayrı bir ekiple gelen M. Safiyüddin Erhan Bey’e açtım. Onlar da böyle bir ziyaretten memnun kalacaklarını ifade ettiler.

Devamı Derin Tarih Temmuz Sayısında…