Dönersem kahbeyim millet yolunda bir azîmetten!”

Nâmık Kemâl

Hayatını İslam davasının galebesi için “bir cephedeymiş gibi” yaşayan Üstad Kadir Mısıroğlu, 1933 yılı Ramazan ayında, gitmeye niyetlenen herkese, “Git de memleket görsün gözün!” dediği Trabzon’un Akçaabat kazasında bir Kadir gecesi doğmuştur. Doğduğu evde fikrî muhtevası bozulmamış, nesilden nesile devam edip gelen hiss-i dinî kuvvetliydi. Annesi Sâire Hanım ve babası Eyüp Sabri Bey ehl-i tarîkti. Doğduğu mübarek geceye nispetle “Kadir” ismi kendisine verildi. Dedesinin adının ilâvesiyle muhitinde “Kadir Paşa” olarak tanındı. Din ve tarih şuurundan kopuk bir nesil yetiştirilmeye çalışılan bir devirde büyüdü. İlk mektep yıllarını şöyle anlatırdı: “Bize ilk mektepte şu marşı öğretmişlerdi: Bugün 23 Nisan tarihin dönüm günü/Kan içici sultanın, hakanın ölüm günü. Hatta bir gün hocamız, ‘Allah’tan şeker isteyin bakalım verecek mi?’ dedi ve ardından, ‘Bakın veren yok! Benden isteyin bakalım?’ demek sûretiyle cebindeki şekerleri bize dağıtarak, Allah’ın var olmadığını ispata çalışıyordu.”

İlk mektebi bitirdiğinde Osmanlıca okur-yazar haldeydi. Mücadelesi daha o yıllarda başladı. M. Kemal Paşa münakaşasından dolayı mektepten bir haftalık “tard-ı muvakkat” (geçici uzaklaştırma) cezası aldı. 1948 yılında Yeni Pulathane gazetesinde kendi adıyla ilk şiiri yayınlandı. Bu gazeteyi bulup kendisine verdiğimde yüzünde oluşan memnuniyet görülmeye değerdi. 1950’de başladığı Trabzon Lisesi yıllarında Türk Milliyetçiler Derneği’nin Akçaabat şubesini açtı ve şeriattan bahsetmenin yasak olduğu bir ortamda “milliyetçilik” çatısı altında mücadelesini sürdürdü.

1954’te başladığı İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nde yürüttüğü mücadele ise dillere destandı.

Devamı Derin Tarih Haziran Sayısında… 

En çok üzerinde durduğu mevzu ise cihaddı. Müslüman’ın istirahatinin kabirde olduğunu söylerdi. Sohbetlerinde cihad mevzuu açılınca, insanların ekseriyetinin ahirette yaptıklarından ziyade yapmak mevkiinde olup da yapmadıklarından dolayı verecek oldukları hesapta zorlanacaklarını söylerdi. Şöyle bir misal verirdi: “Eğer bir insanın 100 kilo yük taşıma istidadı varsa ancak 100 kilo taşırsa beraat edebilir. 50 kilo taşırsa yarı yarıya fire vermiş olur. Başka bir kişinin de 25 kilo taşıma istidadı varsa ve bu adam 25 kilo taşıyorsa mesuliyetten beraat eder. 50 kilo taşıyan 25 kilo taşıyandan bir kat daha fazla taşımasına rağmen beraat edemez.”

Devamı Derin Tarih Haziran Sayısında… 

Düşmanın asıl hedefi hiç şüphesiz İslam’ı tahrifti. Batı’yı şu kadar senedir meşgul eden ve sayısız Haçlı seferlerinin ateşini göğsünde söndürmüş bulunan Müslümanların asimile olması uğruna doğru İslam telâkkisini tahrif için kolları sıvamış, Osmanlı Devleti’nin içinde bulunduğu buhranlı zamanları değerlendirmek suretiyle TC’nin kuruluş hengâmında kendisine dâhilden yardımcılar bularak İslam’ın ve Müslümanların ayarını bozacak her türlü adımı atmaya muvaffak olmuştu. Bu faaliyet dil, yazı ve tarih tahrifi gibi üç ana koldan gerçekleşmişti. Ancak üçünün başarılması sonrasındadır ki dördüncüsü olan İslam’ı tahrif mümkün olabilmişti.

Devamı Derin Tarih Haziran Sayısında… 

Darvinizmi yıkmak davasıyla ortaya yeni çıkmaya başlayan bir yazarın kitaplarının kapağında “Allah Resul Muhammed” mührünü kullanmasından “Bu adam yakında mehdilik iddiasında bulunur” demesi gibi pek çok isabetli ileri görüşü ve basireti onun bu zekâ ve muhakeme kudretinin eseridir. Bazen bir gün içinde üç-dört farklı yere yazı yazdığımız olurdu. Açılmış olan bir davaya cevap yazısı, bir dergiye makale, hakkında yazılmış olan bir habere tekzip, telif ettiği eser vs. Üstad önceden hazırlanmaya ihtiyaç duymaksızın yazının birini bitirir, ben yazıların çıktısını almakla meşgulken 10-15 dakika ara olur, bu esnada ziyaretçiler gelir, o da misafirlerle sohbet eder, suallerine cevaplar verir, sonra diğer yazıyı yazdırmaya başlardı. Kendisinde hiçbir tıkanıklık olmaz, adeta önündeki yazılı bir metinden okuyormuşçasına cümleler ağzından su gibi dökülürdü.

Devamı Derin Tarih Haziran Sayısında… 

Habib-i Zişan Efendimiz’den (sas) Memâlik-i Mahrûse-i Osmanî’nin son demlerine kadar yaşamış olan Müslümanların hemen hemen hepsi serpûşa/sarığa büyük ehemmiyet vermişlerdi. Bizim de dünyaya göz açtığımız son dönemlerde az sayıda Müslüman, Efendimiz’den rivâyet edilen “Sarık sarınız; sizden önceki ümmetlere muhâlefet ediniz.” hadisi mucibince serpûşa ehemmiyet vermeye ve kendilerinden önce gelen ümmetlere muhâlif olmaya devam etmektelerdi. Hele bunlar arasında üçü var dı ki bunu bir dava haline getirmişlerdi: Mahmut Ustaosmanoğlu, Mehmed Şevket Eygi ve Kadir Mısıroğlu. Aralarında bu davanın en müstesnası ise -hiç şüphesiz diğerlerinin de tasdik edeceği üzere- Kadir Mısıroğlu’ydu. Allah geride kalan iki mücahid kulunun ömürlerini bereketli kılsın. Bu üç zatın da selefleri gibi başlarını örtmelerinin yegane sebebi İslam’ın öngördüğü insan/müslüman modeline uymaktı. Üstad’ın hususi olarak fesi tercih etmesinin ise pek çok sebebi vardır fakat biz burada bize en sevimli gelenini nakletmekle iktifa edeceğiz: “Kemalist olmadığıma dair tabela taşısam bu fes kadar bunu temsil etmez.” Nasıl ki birileri batılı olduklarına dair tabela taşısa fötr şapka kadar temsil etmezdiyse…

Devamı Derin Tarih Haziran Sayısında…