Suriye’de hükümet gücünü koruyacak fakat ülkenin geneline hâkim olamayacak. Bunun dört sebebi var: 1) Muhalifler silahlarını bıraktıkları takdirde çok şeyden vazgeçmiş olacaklar. Bunlar arasında kuzey ve doğu Suriye’nin büyük bir kısmını kontrol eden ancak teknik olarak muhalefetin bir parçası olmayan Kürtler de var. 2) Hükümet çok zayıf: Son iki yıldır hükümetin elde ettiği toprak kazanımlarının büyük kısmı hükümet güçleri tarafından değil, Hizbullah, İran birlikleri, İran’ın eğittiği ve kontrol ettiği milisler ve özel milis güçleri tarafından elde edildi. 3) Muhalif grupların büyük çoğunluğu Suriye’nin bir veya iki vilayetinde faaliyet göstermekte. Bu, grupların yerel bir ileri gelenin kontrolü altında olduğunu gösteriyor. Geçen altı yıl boyunca hükümetin kontrolünün zayıflığını gördükten sonra zor kazandıkları özerkliklerini savaşmadan teslim etmeleri ihtimal dışı görünmektedir. 4) Suriye İç Savaşı bir vekâlet savaşı, Batı ve Suudî Arabistan ile muhalif güçleri destekleyen Körfez ülkeleri arasında geçen bir savaştır. Bağışçıların ataleti ve lojistik problemler yüzünden bu yardımın azalacağı kesin olmakla birlikte tamamen sona ermeyecektir. Sonuç olarak, muhalefet tamamen biterek teslim olmayacaktır.

Devamı Derin Tarih Şubat Sayısında… 

İnsan homo historkusmus’tur; insan bir tarih hayvanıdır. İnsanın animal rational (rasyonel hayvan), insanın homo laborans (emekçi hayvan), insanın animal social (sosyal hayvan) vb. olduğunu söyleyen bütün entelektüel ideolojiler yanılmıştır. Çünkü insan bir zaman varlığıdır; insan zamandır ve işte bu yüzden tarihseldir. “İnsan yürüyen tarihtir” der Shakespeare.

İnsanın “zaman varlığı” olmaklığı veya insanın varoluşunun (to be/olmak veya oluş) ritmi naturel dillerin gramer kiplerinde (gramerin zaman kiplerinde) tecessüm etmiştir. Doğal dillerin zaman kipleri insanın varoluşunun da kipleridir. Doğal dillerin zaman kipleri zamanın ilk tasnifleridir. Onlar otantik tasniflerdir. What was, olmuş olan, yani “geçmiş”; what is, olan, oluyor olan, yani realite/gerçeklik, yani “şimdi”; what ought to be, olması gereken, yani değerler ve etik hakikat alanı, yani “gelecek.” Dijital zamanın hızını diskalifiye eden bir hızla “gelecek geliyor!” (Heidegger). Ölüm ışık hızını aşarak geliyor.

Devamı Derin Tarih Ocak Sayısında…

Demokrasi ile anarşi, güvenlik ile özgürlük arasındaki sınır teoride net olabilir fakat pratik hayatta öyle değil. Hem özgür, hem de güvende olmak sırat köprüsünden geçmek kadar zor. Radikal özgürlük/demokrasi talepleri, radikal anarşi ve terörle sonuçlanıyor. Daha fazla demokrasi, daha fazla terör ve şiddetle, demokrasinin küreselleşmesi terör ve şiddetin küreselleşmesiyle sonuçlanıyor. Dünyanın tek kutbu ile ittifak kuran efendiler durumdan memnun; statülerine zarar gelmediği sürece sorun yok.

Tek-kutuplu dünya düzeni mantığı gereği bizatihi terör düzenidir. Tek-kutup antidemokratiktir. Tek-kutup her yerde terördür. Her yerde ABD terörü. Ekonomik, politik, kültürel, etnik, dinî farklılıklarına rağmen dünya halklarını ve ülkelerini ilgili farklılıkları kenara iterek tek bir sisteme/düzene, tek bir sepete sığdırmaya ve sıkıştırmaya çalışmanın kendisi terördür. Bu ayrıca ABD’nin güçlü bir militer endüstriyle misyonerliğini yaptığı “demokrasi” dininin paradoksu veya temel çelişkisidir. Tek-kutuplu sistem çoğul değildir, “mono”dur, dolayısıyla demokratik değildir;  “monizm” ve dolayısıyla total emperyalizmdir. Çok-kutuplu, çok-sistemli, çok-düzenli bir dünya daha âdil, insan realitesine daha uygun ve daha “demokratik” olabilir.

Devamı Derin Tarih Aralık Sayısında…