İstanbul’da yaz, yalnızca bir mevsim değil, şehrin tabiatla yeniden buluştuğu bir hayat biçimiydi. Boğaz yalılarından Çamlıca köşklerine, sahil saraylarından kasırlara uzanan sayfiye kültürü; mimariyi, gündelik hayatı ve sosyal ilişkileri şekillendiren zengin bir dünyanın kapılarını aralıyordu. Osmanlı’nın yazlık konutları, yalnızca dinlenme mekânları değil, aynı zamanda şehrin hafızasını inşa eden zarif yaşam alanlarıydı. Sayfiye mimarisi üzerinden yaz gelince yer değiştiren şehrin ve kaybolan İstanbul yazlarının izini sürüyoruz.
